رده بندی سنی فیلم

رده بندی سنی فیلمها برای من به شخصه جالب بود. برای همین تصمیم گرفتم اینجا هم این مطلب رو ذکر کنم.

چرا رده‌بندي؟
صحنه هاي خشن به طور كلي قضيه‌شان با صحنه هاي غير اخلاقي فرق مي كند. گرچه ما هرگز صحنه اي غير اخلاقي را از سينما و تلويزيون خود نمي بينيم، اما بايد به اين نكته توجه داشت كه صحنه هاي خشن گاهي يك نوجوان 12 يا 13 ساله را تا اوج هيجان كه باعث انجام كارهاي خلاف‌در‌او مي شود، ترغيب مي كند؛ يا به عكس حتي ممكن است در صورت داشتن روحيه ضعيف او را به سمت افسردگي حاصل از ديدن صحنه‌هايي ازجنايت بكشاند.
احمدرضا درويش، كارگردان فيلم دوئل كه پرخرج‌ترين فيلم تاريخ سينماي ايران نام گرفت، با ذكر اين نكته كه دسته بندي فكري براي فيلم هاي تلويزيوني و سينمايي لازم است، مي‌گويد:<‌توصيه‌ام به افرادي كه تحت تاثير صحنه‌هاي خشن قرار مي‌گيرند اين است كه از ديدن چنين فيلم‌هايي خودداري كنند. در شبكه‌هاي تلويزيوني غربي اين‌گونه است كه هر برنامه مخاطب خاص خودش را دارد و براي سنين مختلف دسته‌بندي فكري مي‌شود. ما بايد اين نكته را قبول كنيم كه اگر برخي صحنه‌هاي اين فيلم‌ها را حذف كنيم، فيلم لطمه شديدي خواهد ديد و اگر نشان دهيم براي سنين پايين بدآموزي دارد و بر روح و روان آنها تاثير مي‌گذارد.>
اين مرحله يعني سانسور پخش به دليل صحنه هاي خشن چيزي است كه ما تا چندي پيش در بسياري از فيلم ها مي‌ديديم. مثلا در پخش تلويزيوني فيلم پدرخوانده صحنه هايي از خشونت مرگبار قصه حذف شد كه نمونه قابل ذكرش صحنه كتك‌كاري ساني كورلئونه با شوهر خواهرش است كه تقريبا از 60 ثانيه آن چيزي حدود 5 ثانيه نشان داده شد.
درهمين راستا سينماي ايران از چندي پيش دست به چنين اقدامي زده است. اگر درست يادمان باشد در فيلم مصائب شيرين به كارگرداني عليرضا داوودنژاد‌اين نكته رعايت شد كه طي آن از بچه‌هاي زير رده سني 15 سال خواسته شده بود به سينما نيايند. اما به عكس فيلم هايي هم بودند كه اصلا اين چيز ها درمورد آنها مطرح نبود. براي مثال فيلم هفت كه در تمامي دنيا جزو فيلم‌هاي خشن محسوب مي‌شد و اجازه حضور نوجوانان در سينما‌داده نمي‌شد، اما هنگام اكران آن در سينماهاي تهران، بدون در نظر گرفتن هيچ محدوديتي پخش شد.

خشونت تاثير منفي دارد
با تمام اين اوصاف دسته بندي در سينماي ايران و پخش فيلم هاي تلويزيوني و در نظر گرفتن اثر گذاري آن بر روي كودك و نوجوان چيزي است كه نياز به بحث كارشناسي جدي دارد در اين زمينه جواد طوسي، منتقد فيلم مي‌گويد: <فيلم‌هاي خشونت‌آميز همواره از شبكه‌هاي مختلف پخش مي‌شوند؛ اما وقتي به بهانه بررسي سينماي جنگ، به شكل منطقي وجه خشونت آن بازنگري تاريخي و اجتماعي شود، انگار هيچ مشكلي ايجاد نخواهد كرد.>

سانسور تنها راه‌حل نيست
سانسور در اين مورد چيزي است كه در نقطه مقابل <ريتينگ> يا همان رده‌بندي سني و فكري قرار دارد. در كشور ما همان‌طور كه به وفور ديده مي‌شود، سانسور، صرفا صحنه‌هاي غيراخلاقي و نه خشن را از فيلم حذف مي‌كند ولي رده‌بندي فيلم‌ها امر ديگري است كه نبايد از آن غفلت كرد. شادمهر راستين، فيلم نامه نويس سينما و تلويزيون، در اين مورد مي‌گويد: <تنها چند صحنه از فيلم، باعث درجه‌بندي آن نمي‌شود، بلكه كل فيلم مهم است. در كشورهاي ديگر پيش از اين كه صحنه‌اي را حذف كنند، به مخاطب اعلام مي‌كنند. ضمن اين كه زمان اصلي فيلم اعلام مي‌شود و مي‌گويند بينندگان چه زماني از فيلم را خواهند ديد. بخشي از درجه‌بندي برنامه‌ها به استفاده از اصطلاحات بد و فحش در فيلم‌ها مربوط مي‌شود.> در ايران بسياري از برنامه‌هايي كه مناسب سن بچه‌ها نيست، ديده شده و مشكل فرهنگ‌سازي پيش ‌آمده است. شايد بتوان با استفاده از روش رتبه‌بندي اين مشكل را حل كرد.>‌

ادامه نوشته